Galeria Malarstwa


(Henryk von Groc Hrychowicz) #1

Galeria powstała by propagować sztukę i przybliżać wybitne, a mało znane dzieła malarskie szerszej społeczności. Kolekcja obrazów eksponowanych w Galerii obejmuje malarstwo poczynając od XV wieku do początków wieku XX.

Dobry wieczór
(Henryk von Groc Hrychowicz) #2

“Misericordia Domini ze Zbylitowskiej Góry”

Obraz nieznanego autora powstał około roku 1450. Na obrazie, ukazany został Chrystus zmartwychwstały, w towarzystwie Matki Bożej i Jana Chrzciciela. Widoczna jest troska Maryi, która dotyka Jezusa ręką, okazując matczyną czułość. Po jego lewicy umieszczony został Jan Chrzciciel. Pojawia się tam także symbol średniowiecznego rycerstwa - miecz. Na rękach i boku Jezusa widoczne są rany-stygmaty, zadane mu przez oprawców. Korona cierniowa, wieńcząca jego głowę jest świadectwem upokorzenia, zadanym Synowi Bożemu. W oczach wszystkich przedstawionych na obrazie postaci malują się najwyraźniej przeżywane przez nich emocje. W spojrzeniu Jezusa kryje się cierpienie, z powodu zadanego mu przez ludzi bólu. Oczy Matki Bożej są pełne żalu i cierpienia, jakie przeżywała, patrząc na śmierć zadaną jej jednorodzonemu synowi. Jan Chrzciciel spogląda z żalem i współczuciem, jest reprezentantem ludzi, oczekujących na zbawiciela, który jednak zostaje zgładzony. Drugi plan nie jest w żaden szczególny sposób wyróżniony. Tło obrazu nie może odwracać uwagi oglądającego od trzech postaci, które stanowią centralny punkt obrazu. Jednak taka pustka, pozostawiona przez artystę, ma za cel ukazanie, kto stanowi, stanowił i będzie stanowił najważniejszą jakość do przyszłych pokoleń. Chrystus był dla średniowiecznych chrześcijan wzorem, ideałem, z którym mogli osiągnąć zjednoczenie, poprzez posty, modlitwę i umartwienie. Jednak pomimo, iż obraz przepełniony jest smutkiem, postać zmartwychwstałego Chrystusa niesie nadzieję na odkupienie, zaś postacie towarzyszące mu stają się orędownikami ludzi, pośrednicząc w prośbach, zanoszonych do miłosiernego Boga.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #3

Salvator Mundi (Zbawiciel Świata)


Obraz olejny namalowany na desce przez Leonarda da Vinci w latach 1506−1513. Jezusa ubrany w tradycyjnie przypisywane mu szaty w barwach czerwonej i błękitnej, prawą ręką ma wzniesioną do błogosławieństwa, a w drugiej trzymającego szklaną kulę, będącą symbolem świata. Obraz przez długi czas był uważany za kopię pracy namalowanej przez Giovanniego Boltraffia, jednego z uczniów Leonarda. Jednak dokładne badanie obrazu potwierdziło, że obraz bezsprzecznie jest autorstwa Leonarda da Vinci.

(Henryk von Groc Hrychowicz) #4

Pijaństwo Noego

Jeden z ostatnich obrazów Giovanniego Belliniego. Powstał w latach 1513 - 1514. Tematyka obrazu została zaczerpnięta ze Starego Testamentu, z Księgi Rodzaju. Zilustrowana historia dotyka jednego z wątków z życia Noego. Po potopie, Noe będąc rolnikiem, zasadził winnicę. Gdy owoc dojrzał wyrobił wino, a po jego nadmiernej degustacji, nagi zasnął w namiocie. W takim stanie zobaczył go syn Cham i powiedział o tym swoim dwóm pozostałym braciom, Semowi i Jafetowi. Ci nie chcąc widzieć nagiego ojca, przykryli go płaszczem. Bellini przedstawił moment, gdy bracia zakrywają nagość ojca. Na pierwszym planie widać blade bezwładne ciało starego Noego. Koło niego leży czara z winem, z której jeszcze wylewa się wino. Przy głowie widać kiść winogrona nawiązującą do przyczyny upojenia. Nad nim klęczą trzej synowie. Pośrodku znajduje się postać Chama, który ujrzał nagość ojca. Jego wzrok zwrócony jest na Noego, a na twarzy gości szyderczy uśmiech. Jego dłonie spoczywają na ramionach braci. Dwaj pozostali bracia mają odwrócone głowy, nie spoglądają na rodziciela a jednocześnie zakrywają go czerwonym suknem.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #5

Opłakiwanie Chrystusa

Obraz autorstwa Antonio Allegri da Correggia powstał ok. 1524 roku. Płótno przedstawia scenę Opłakiwania, tj. osoby bliskie Chrystusowi, które po zdjęciu ciała z krzyża (którego podstawa widoczna jest w tle obrazu) zbierają się wokół martwego Zbawiciela obejmując i całując je pogrążone w ogólnym przygnębieniu.

Correggio bardzo realistycznie przedstawił opuszczone z krzyża ciało Chrystusa. Jego dłonie są wykrzywione i zastygłe z powodu skurczu mięśni, wilgotne oczy zdradzają cierpienie. Wybucha rzewny płacz św. Jana i Marii stłoczonych z boku, w głębi boleje wstrząśnięta Maria Magdalena oglądająca stopy Chrystusa, które tak kochała (scena ta wywarła na oglądających duże wrażenie i była nadzwyczaj często kopiowana nawet przez najwybitniejszych malarzy). Szaty Magdaleny są poruszone i przesycone światłem do tego stopnia, że wydają się być ożywione i wibrować, jakby także one uczestniczyły w wewnętrznym drżeniu, które sprawia Magdalenie ból.

Ogólnie można uznać Opłakiwanie Correggia za wzór, z którego korzystali tak znani artyści jak Annibale Carracci, którzy potrafili rozwinąć jego patos w kierunku malarstwa barokowego. Wydaje się to jeszcze bardziej ewidentne, gdy porównuje się ten obraz z Pietà di Luco pędzla współczesnego Correggiowi i nie mniej od niego cenionego Andrea del Sarto.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #6

Portret Kobiety (La Bella)

Obraz renesansowego włoskiego malarza Tiziano Vecellio namalowany w roku 1536. Portret kobiety przedstawia piękną niewiastę o dużych oczach i kasztanowych włosach przetykanych złotem. Jej strój jest niezwykle barwny i bogaty świadczący o wysokiej pozycji społecznej kobiety. Suknia ma kolor niebieski, a tkanina jest przeplatana brokatem ze złotymi haftami i białymi bufkami na fioletowych rękawach. Klejnoty ozdabiające suknie mają różny stopień połyskliwości, co stanowiło jedną z największych trudności dla malarza. Tycjan skupił się na ukazaniu osobowości kobiety przejawiającej się w głębokim spokojnym spojrzeniu, podkreślając jednocześnie jej pozycję społeczną. Niewątpliwie La Bella stanowi uosobienie renesansowego ideału piękna.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #7

Adam i Ewa

Dzieło Tiziano Vecellio powstałe ok. roku 1550. Obraz przedstawia scenę grzechu pierworodnego jakiego dopuścili się pierwsi ludzie na Ziemi - Adam i Ewa. Motyw został zaczerpnięty z Księgi Rodzaju i był jednym z najpopularniejszych w malarstwie europejskim; stanowi jeden z nielicznych epizodów Starego Testamentu, gdzie obok siebie pojawiają się nadzy mężczyzna i kobieta. Tycjan, zgodnie z ikonografią religijną, ukazał Adama po lewej stronie drzewa, oznaczającej “dobro”, a Ewę po prawej jako symbol grzechu. Pomiędzy nimi na drzewie ukazany został wąż w postaci dziecka. Podaje on zakazany owoc Ewie. Adam powstrzymuje ją a jego postawa zdradza strach i napięcie. Pod stopami Ewy leży lis - symbol zła i zmysłowości.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #8

Niewierny Tomasz

Obraz olejny włoskiego malarza barokowego Michelangelo da Caravaggia, który powstał w latach 1595–1596. Motyw obrazu został zaczerpnięty z Nowego Testamentu, z Ewangelii Jana. Odnosił się do słów Tomasza Apostoła wypowiedzianych osiem dni wcześniej po pierwszym objawieniu Jezusa, przy którym nie był obecny Tomasz: “Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę”

Caravaggio, ukazał moment wsadzenia palca w ranę Jezusa w sposób wyjątkowo realistyczny. Jego postacie są skupione, stłoczone w jedną całość, która obejmuje jedno źródło światła. Chrystus odkrywa swą ranę w boku, a Tomasz wsadza wyciągnięty palec wskazujący głęboko w ranę. Jego dłoń prowadzona jest przez rękę Chrystusa, a na jego twarzy gości zdziwienie i zmieszanie. Za nim ukazane zostały postacie dwóch pozostałych apostołów z wielką ciekawością obserwujących wydarzenie. Caravaggio przedstawiając postacie apostołów zrywa z tradycyjnym ich przedstawieniem. Nie idealizuje wizerunki świętych. Podobnie jak w pierwszej wersji Świętego Mateusza i anioła modele apostołów to ludzie prości, naiwnie „zdziwieni rzemieślnicy i rybacy”. Realizm sceny sprawia, iż widz widzi ból fizyczny Chrystusa po dotyku palca Tomasza.

Płótno Niewierny Tomasz było jednym z najczęściej kopiowanych obrazów Caravaggia w XVII wieku. Obecnie znane są dwadzieścia dwie kopie z tego okresu.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #9

Maria Magdalena

Obraz namalowany przez Caravaggia w latach 1594-1596 Liryczna, ciepła wizja Marii Magdaleny przedstawiona na obrazie spełniała postulaty skromności wymagane przez duchowieństwo, sprzeciwiające się nagości i ukazywaniu Magdaleny w bogatym stroju kurtyzany jakie można zobaczyć na obrazie Tycjana.

Magdalena Caravaggia ma na sobie, co prawda, wyszukaną suknię współczesnej kurtyzany, ale odrzuciła kosztowne klejnoty, które leżą obok niej, a rude włosy odrzuciła na plecy. Jej poza wyraża melancholię, przygnębienie, a postać jest bezsilna, przytłoczona poczuciem winy i żalu, po policzku spływa łza. Wzór na adamaszkowej sukni ukazuje kształt alabastrowego naczynia na święte oleje.

Artysta umieszcza scenę religijną w realnym, codziennym kontekście. Obraz nie ukazuje urodziwej, archetypowej pokutnicy na pustyni, lecz zamyśloną dziewczynę w momencie, gdy zrozumiała, że rozkosze ziemskie są zgubną pokusą.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #10

Caritas Romana

Obraz flamandzkiego malarza Petera Paula Rubensa namalowany ok. 1612 roku.
Przedstawiony na obrazie motyw pochodzi z dzieła rzymskiego pisarza z I wieku n.e. Waleriusza Maksymiusa, Factorum dictorumque memorabilum, libri IX. i dotyczy historii kobiety o imieniu Pero, która uratowała swego ojca Cymona od śmierci głodowej karmiąc go piersią. Opowieść ta pochodzi z jeszcze wcześniejszych źródeł hellenistycznych i była często przedstawiana na freskach z czasów rzymskich.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #11

Król pije

Obraz olejny flamandzkiego malarza Jacoba Jordaensa namalowany ok. 1638. Artysta przedstawił na obrazie rozbawiony tłum biesiadników celebrujących święto Trzech Króli. Na obrazie na środkowym planie widać grubego monarchę ze szklanym kielichem wznoszącego toast. Towarzyszy mu królowa, na kolanach której siedzi dziecko. Za nimi stoi mężczyzna grający na dudach a po przeciwnej stronie błazen z ręką sięgającą za dekolt siedzącej damy. Obraz wypełniony jest innymi postaciami z pucharami w dłoni i bawiącymi się dziećmi. U góry znajduje się papuga w klatce a na dole pies. Na uwagę zasługuje przedstawienie martwej natury, m.in. szklanego kielicha wznoszonego do toastu oraz przedmiotów leżących na stole, składających się na skromny posiłek złożony z szynki i chleba.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #12

Dobry Pasterz

Obraz autorstwa hiszpańskiego barokowego malarza Bartoloméa Estebana Murilla. Obraz ten powstał w roku 1660. Tematyka dzieła jest nawiązaniem do jednej z przypowieści ewangelicznych oraz Psalmu 23. Murillo przedstawił Jezusa Dziecię jako małego pasterza, trzymającego odnalezioną owcę. W tle widnieją ruiny pogańskiej świątyni oraz pasące się w dali stado. Mały pasterz trzyma w ręce kij-laskę pasterską. Nad jego głową wyraźnie zarysowana została żółta aureola. Pasterz siedzi na brzegu skały. Jest bosy, nosi czerwonawą tunikę.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #13

Drzemiąca staruszka

Obraz barokowego malarza Nicolaesa Maesa powstały około roku 1655. Artysta przedstawił skromnie urządzone pomieszczenie, a w nim postać starszej kobiety, która zasnęła podczas lektury. Staruszka siedzi przy stole z głową opartą na ręce. Na kolanach ma otwartą księgę, na której spoczywa jej prawa dłoń trzymająca okulary. Na stole przykrytym czerwoną tkaniną leży otwarta na Księdze Amosa Biblia. Obok na poduszce leży odłożona robótka ręczna, w głębi dostrzec można jeszcze kilka przedmiotów: klepsydrę, klucz na ścianie, świecznik, dzbanek i dwie książki w głębi.

Obraz jest ciemny, scena została oświetlona ostrym światłem z niewidocznego źródła z lewej strony, które koncentruje się na twarzy kobiety i przedmiotach leżących na stole. Mroczna kolorystyka i wykorzystanie efektów chiaroscuro świadczy o wpływie Rembrandta, który był przez pewien czas nauczycielem Maesa.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #14

Anna Neumann Herrin von Murau

Anna Neumann von Wasserleonburg (1535–1623) była piękną, bardzo przedsiębiorczą i pewną siebie kobietą renesansu. Urodziła się 25.11.1535 rroku w Villach i tam dorastała. W wieku 22 lat wyszła za Hansa Jakob Freiherr von Thannhausen i dała mu dwie córki - Elisabeth i Barbara. Thannhausen zmarł po zaledwie trzech latach małżeństwa. Po raz drugi za namową matki wyszła za mąż w 1565 roku za barona Christofa II z Liechtensteinu, którego rodzina już od kilku lat posiadała rozległą majętność Murau. Niebawem drugi jej mąż również zmarł, a ona stała się jedyną spadkobierczynią i odtąd nazwała się “Mistress of Murau”. W sumie przeżyła pięciu mężów, a jej majątek rósł nieprzerwanie i stał się największa fortuna w Styrii. Anna Neumann zmarła 18 grudnia 1623 roku w wieku 88 lat jako protestantka. Z tego powodu odmówiono jej grobu w kościele parafialnym. Chociaż arcybiskup Salzburga zezwolił na pogrzeb w kościele, ale pogrzeb ciała miał miejsce w Kościele św. Elżbiety (obecnie kościołem protestanckim), tak że głowa spoczęła przed kościołem. Dopiero w 1873 roku otrzymała ostateczne miejsce spoczynku w kościele klasztoru kapucynów.