Miasto Pola


(Andrew von Lichtenstein) #1

Herb miasta

POLA (istr. Pula, słoweń. Pulj, niem. Pulei, łac. Pietas Iulia) miasto w Chorwacji, największe na półwyspie Istria, położone na południowym skraju półwyspu nad Morzem Adriatyckim. Pola jest położona na siedmiu wzgórzach (Kaštel, Zaro, Arena, Sv. Martin, Opatija sv. Mihovila, Mondipola i Pra Grande) w południowej części Istrii. Znajduje się w głębokiej zatoce, otoczona przez małe wyspy (Sv. Jerolim oraz Kozad). Miasto zajmuje 5165 ha. W Puli, jak i w całej Istrii ogromny wpływ ma klimat śródziemnomorski. Pola położona jest na 44°52′N 13°51′E


(Andrew von Lichtenstein) #2

Najpóźniej od V w p.n.e. tereny dzisiejszej Puli zamieszkiwali Ilirowie, aż do roku 177 p.n.e. kiedy to obszar ten zajęli Rzymianie. Od 43 r. Pula stała się kolonią rzymską (nazwaną przez nich Pietas Julia) przez co została ważnym ośrodkiem administracyjnym i handlowym. W tym czasie miasto przeżywało okres świetności czego dowodem są liczne zachowane budowle z tego okresu (amfiteatr, łuk triumfalny, świątynia Augusta). W 425 Pula została siedzibą biskupstwa. Gdy Cesarstwo rzymskie upadło, Pula przeszła pod wpływy Bizancjum. W 1145, podobnie jak inne miasta półwyspu, Pula została zmuszona do złożenia przysięgi Wenecji, lecz pięć lat później w 1150 miasto zbuntowało się i w efekcie zostało splądrowane. W 1334 miasto zostało zajęte przez Republikę Wenecką. W wyniku licznych epidemii dżumy i malarii liczba mieszkańców spadła do 300. Została jednak ponownie zasiedlona przez uchodźców z Bośni i Dalmacji, którzy uciekali przed najazdem Turków.

Miasto ponownie odzyskało świetność w XIX. Zbudowano stocznie, pierwsze zakłady przemysłowe, fortyfikacje, uruchomiono komunikację kolejową, a arystokracja zaczęła przyjeżdżać tu w celach rekreacyjnych. Pula stała się ważnym portem handlowym i wojskowym, a po 1866 r. główną bazą marynarki wojennej Austro-Węgier.


(Andrew von Lichtenstein) #3

AMFITEATR Został zbudowany najprawdopodobniej przez cesarza rzymskiego Wespazjana, mógł on pomieścić 23 tys. ludzi, a na jego terenie organizowane były walki gladiatorów oraz dzikich zwierząt. Obecnie jest on jednym z trzech najlepiej zachowanych amfiteatrów Starożytnego Rzymu (dwa inne to Koloseum i amfiteatr w Al-Dżamm).


(Andrew von Lichtenstein) #4

Ratusz w Poli


(Andrew von Lichtenstein) #5

Świątynia Augusta i Romy I wiek


(Andrew von Lichtenstein) #6

Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Puli (chor. Katedrala Uznesenja Marijina u Puli)

konkatedra rzymskokatolickiej diecezji Poreč i Pula w Chorwacji. Wybudowana w XV wieku na miejscu dawnej świątyni Jowisza i późniejszej wczesno-chrześcijańskiej bazyliki (pozostały resztki mozaik z V-VI wieku). W trzynawowych wnętrzach świątyni pozostały antyczne kolumny i rzymski sarkofag (III wiek) stanowiący dziś ołtarz główny


(Andrew von Lichtenstein) #7

Zamek Wybudowany w XIII wieku, w XVI wieku został przebudowany na nowoczesną twierdzę.\


(Andrew von Lichtenstein) #8

Kaplica Santa Maria Formosa, do dzisiaj zachowała się w dobrym stanie tylko południowa część budowli. Zachowały się też resztki muru z północnej strony.


(Andrew von Lichtenstein) #9

Podwójna Brama z I wieku. Jest jeden z trzech zachowanych fragmentów murów obronnych w Poli.


(Andrew von Lichtenstein) #10

Brama Herkulesa zbudowana w I wieku, na początku był to fragment akweduktu, a po likwidacji została przystosowana na bramę.


(Andrew von Lichtenstein) #11

Łuk Sergiusza także Złota Brama (chorw. Slavoluk Sergijevaca, łac. Porta Aurea) – rzymski łuk triumfalny w Puli (Chorwacja), położony na rogu ulicy Sergijevaca i placu Giardini. Budowla została wzniesiona w latach 20–10 p.n.e. przez Salwię Postumę z rodu rzymskich Sergiuszy, by upamiętnić zmarłych członków rodziny: męża Lucjusza Sergiusza – trybuna 29. legionu, teścia o tym samym imieniu oraz wuja męża Cnaeusa Sergiusza[3]. Łuk stanął wewnątrz południowej bramy miejskiej, frontem zwrócony na zachód w stronę miasta – jego tylna cześć połączona została z bramą. Brama została rozebrana na początku XIX wieku. Strona zachodnia jest bogato zdobiona, m.in. kolumnami w stylu korynckim.

Ściany przejścia pod lukiem zdobią reliefy przedstawiające winorośl oraz pnącza akantu zamieszkałe przez ptaki i małe stworzenia. Strop zdobi pośrodku przedstawienie orła z rozpostartymi skrzydłami trzymającego w szponach węża, po bokach widnieją stworzenia morskie i sfinksy W attyce wyróżniają się trzy bazy, na których wcześniej stały statuy przedstawiające osoby, których upamiętnia budowla. Na bazach znajdują się wyryte imiona mężczyzn a także wymienione są urzędy przez nich piastowane