Turystyka


(Andrew von Lichtenstein) #1

Główną gałęzią przemysłu w Tyrolu jest turystyka zarówno w lecie jak i w zimie. W każdej alpejskiej dolinie, prawie w każdej wiosce znajdują się hotele, pensjonaty i kwatery prywatne oferujące wysoki standard usług.

Tereny Tyrolu są znakomite do uprawiania turystyki górskiej i alpinizmu oraz sportów zimowych.


(Andrew von Lichtenstein) #2

VENEDIGERGRUPPE

to podgrupa Wysokich Taurów, pasma górskiego w Alpach Wschodnich. Leży w północno-zachodniej części Taurów Wysokich, w większości na terytorium Austrii, w Tyrolu i Salzburgu. Mniejsza, południowo-zachodnia część należy do Włoch (Południowy Tyrol).

Grossvenediger leżący w centrum grupy jest również jej najwyższym szczytem.

Szczyty

Rejon ten obfituje w chaty i schroniska połączone ze sobą wieloma szlakami, co umożliwia długie wędrowanie między nimi bez potrzeby schodzenia w doliny. Z tego powodu i dzięki pięknym widokom rejon ten jest bardzo popularny turystycznie. Droga przez całą grupę i dalej w kierunku Grossglocknera nazywana jest “Trasą Hoch-Tirol”. Stała się bardzo popularna i często porównywana jest do trasy Chamonix - Zermatt.

W rejonie nie ma wyciągów i linowych kolejek narciarskich, ponieważ większość tych terenów objęta jest Parkiem Narodowym Wysokich Taurów. Dzięki temu można tu podziwiać góry w najczystszej postaci, w większym stopniu niż w pozostałych rejonach Austrii.


(Andrew von Lichtenstein) #3

GRANATSPITZGRUPPE

podgrupa Wysokich Taurów, pasma górskiego w Alpach Wschodnich. Grupa ta leży na terytorium dwóch austriackich krajów związkowych: Tyrolu i Salzburga.

Najwyższy szczyt grupy Muntanitz

Grupa Granatspitzgruppe graniczy z Alpami Kitzbühelskimi na północy, Glocknergruppe na wschodzie, Schobergruppe i Villgratner Berge na południu oraz Venedigergruppe na zachodzie,


(Andrew von Lichtenstein) #4

GLOCKNERGUPPE

podgrupa Wysokich Taurów, pasma górskiego w Alpach Wschodnich. Wzięła nazwę od Großglocknera, najwyższego szczytu pasma i jednocześnie całej Austrii.

Najwyższy szczyt Austrii Großglocknera

Glocknergruppe leży pomiędzy podgrupami Wysokich Taurów: Granatspitzgruppe na zachodzie, Goldbergruppe na wschodzie i Schobergruppe na południu. Na północy dolina Salzach oddziela ją od Alp Kitzbühelskich i Salzburger Schieferalpen.

Pod względem politycznym grupa ta leży na terytorium trzech austriackich państw związkowych: Salzburga, Tyrolu i Karyntii. Granice tych trzech landów spotykają się na Eiskögele.


(Andrew von Lichtenstein) #5

BOLDBERGGRUPPE

podgrupa Wysokich Taurów, pasma górskiego w Alpach Wschodnich. Leży na terenie dwóch austriackich krajów związkowych: Salzburga i Karyntii. Najwyższym szczytem jest Hocharn (3254 m).

https://media-cdn.sygictraveldata.com/media/800x600/612664395a40232133447d33247d383335373633303335

Szczyt Hochar

Na szczycie Hoher Sonnblick na wysokości 3105 m znajduje się obserwatorium.

Hoher Sonnblick

Według podziału Alp Wschodnich Alpenverein, Alpenvereinseinteilung der Ostalpen, pasmo Goldbergruppe graniczy: od wschodu z Ankogelgruppe, od południa z Kreuzeckgruppe, od południowego zachodu z Schobergruppe, od północnego wschodu z Glocknergruppe oraz z Salzburger Schieferalpen od północy.


(Andrew von Lichtenstein) #6

ANKOGELGRUPPE

podgrupa Wysokich Taurów, pasma górskiego w Alpach Wschodnich. Leży we wschodniej części Wysokich Taurów na terytorium dwóch austriackich krajów związkowych: Karyntii i Salzburga. Ankogelgruppe często dzielony jest na “Ankogelgruppe” i “Reisseckgruppe”. Reisseckgruppe jest rejonem bardziej skalistym, a Ankogelgruppe usiany jest lodowcami.

Najwyższym szczytem jest Hochalmspitze.

Ankogelgruppe graniczy z Alpami Salzburskimi na północy, Taurami Radstadtskimi na północnym wschodzie, Nockberge na południowym wschodzie, Alpami Gailtalskimi na południu, Kreuzeckgruppe na południowym zachodzie oraz z Goldberggruppe na zachodzie


(Andrew von Lichtenstein) #7

RIESERFENERGRUPPE, Rieserferner (wł. Vedrette di Ries)

niewielka grupa górska na granicy Tyrolu Południowego i Wschodniego, zbudowana ze skał krystalicznych.

Najwyższy szczyt to Hochgall (3440 m).

Masyw ma charakter wybitnie alpejski z wysokimi skalnymi ścianami, ostrymi graniami i turniami skalnymi położonymi wysoko ponad otaczającymi dolinami (różnice poziomów przekraczające 1400 m). Ostra rzeźba masywu jest rezultatem działalności lodowców, kiedyś obejmujących cały obszar łącznie z otaczającymi dolinami, obecnie zredukowanych do obszarów położonych na dużych wysokościach.

Krajobrazowo Rieserferner różni się wyraźnie od sąsiadujących z nim masywów górskich, zarówno Alp Zilleralskich jak i Dolomitów. W przeciwieństwie do otaczających go obszarów Rieserferner zbudowany jest z krystalicznych granodiorytów (skał niemal identycznych do budujących Tatry Wysokie) i stanowi rezultat erozyjnego niszczenia potężnej intruzji granodiorytowej. Mało znany w Polsce Rieserferner stanowi jedną z grup górskich w obrębie Alp Centralnych.

Niemal cały teren masywu objęty jest Parkiem Narodowym Rieserferner. Zwiedzanie masywu ułatwiają schroniska wysokogórskie (m.in. Hochgall Hütte, Rieserferner Hütte). Większość szczytów jest trudno dostępna. Masyw stanowi atrakcyjny teren wspinaczkowy


(Andrew von Lichtenstein) #8

VILLGRATNER BERGE podgrupa Wysokich Taurów, pasma górskiego w Alpach Wschodnich Grupa ta, razem z Rieserfernergruppe, tworzy południową część Taurów Wysokich. Żaden ze szczytów należących do tej grupy nie przekracza wysokością 3000 m – najwyższy szczyt Weisse Spitze ma “tylko” 2963 m. Nie występują tu także lodowce, z których słyną Taury Wysokie. Grupa ta nie jest zbyt popularna wśród wspinaczy i turystów, choć miejscowe szczyty są położone w świetnym miejscu jeśli chodzi o widoki. Na północy widać lodowce Gross Venedigera i Grossglocknera na północy i szczyty Dolomitów na południu.

Villgratner Berge graniczy z: Venedigergruppe na północy, Granatspitzgruppe na północnym wschodzie, Schobergruppe na wschodzie, Alpami Gailtalskimi na południowym wschodzie Alpami Karnickimi na południu, Dolomitami na południowym zachodzie oraz z Rieserfernergruppe na północnym zachodzie. Schroniska: Hochsteinhütte (ÖAV Sekcja Lienz) 2032 m, Gölbnerblickhütte (prywatne) 1824 m, Volkzeinerhütte (prywatne) 1886 m, Unterstalleralm (prywatne) 1664 m, Jausenstation Kalkstein (prywatne) 1641m, Thurntalerrast (prywtne) 1978 m, Alte Bonner Hütte (prywatne) 2340 m.


(Andrew von Lichtenstein) #9

SCHOBERGRUPPE podgrupa Wysokich Taurów, pasma górskiego w Alpach Wschodnich. Leży na terytorium dwóch austriackich krajów związkowych: Tyrolu i Karyntii. Schobergruppe graniczy z: Glocknergruppe na północy, Goldberggruppe na wschodzie, Kreuzeckgruppe na południowym wschodzie, Alpami Gailtalskimi na południu, Villgratner Berge na południowym zachodzie oraz z Granatspitzgruppe na północnym zachodzie. W całej grupie 53 szczyty mierzą ponad 3000 m wysokości. Nazwa grupy pochodzi od szczytu Hochschober, jednak najwyższym szczytem jest Petzeck.


(Andrew von Lichtenstein) #10

KREUZECKGRUPPE podgrupa Wysokich Taurów, pasma górskiego w Alpach Wschodnich. Leży na terytorium dwóch austriackich krajów związkowych: Tyrolu i Karyntii. Jest to najniższy region w Wysokich Taurach; tutejsze szczyty nie osiągają wysokości 2800 m. Od północy i południa grupa ta graniczy z rzekami: Möll na północy i Drawą na południu. Region obfituje w jeziora. Schroniska: Salzkofelhutte (1987 m), Feldnerhutte (2182 m), Hugo Gerbers hutte (2347 m), Polinikhutte (1873 m) i Anna-Schutzhaus (1991 m).


(Andrew von Lichtenstein) #11

ALPY ZILLERTALSKIE położone są w głównej grani Alp, stanowiącej zarazem granicę hydrologiczną między doliną rzeki Inn stanowiącej dopływ Dunaju (zlewisko Morza Czarnego) i doliną rzeki Eisack, stanowiącej dopływ Adygi (zlewisko Adriatyku). Od położonych na wschód Wysokich Taurów Alpy Zillertalskie oddzielone są przełęczą Birnlücke. Od położonych na zachód Stubaier Alpen Alpy Zillertalskie oddzielone są przełęczą Brenner.

Widok od północy z przełęczy Haupentalscharte na masyw Hochfeilera (3509 m n.p.m., strona południowotyrolska)

Poprzez przełęcz Tuxer Joch Alpy Zillertalskie łączą się z masywem Tuxer Alpen (niem. Tuxer Alpen lub Tuxer Voralpen). Ponadto poprzez niezbyt wysoko położoną i łatwo dostępną przełęcz Gerlos Alpy Zillertalskie łączą się z Alpami Kitzbühelskimi, różniącymi się jednak od nich zarówno krajobrazem jak i budową geologiczną. Po północnej stronie masywu znajduje się głęboka dolina Zillertal, z licznymi odgałęzieniami: Gerlostal, Tuxertal, Zemmtal, Stilupgrund, Zillergrund, po południowej natomiast – doliny Ahrntal i Pfitscher Tal. Od zachodu granicę Alp Zillertalskich stanowi dolina Wiptal, od wchodu – dolina Krimmlertal.


(Andrew von Lichtenstein) #12

TUXER HAUPTKAMM

masyw górski w Alpach Wschodnich w Austrii w landzie Tyrol. Stanowi on północną elewację Alp Zillertalskich. Ma on długość ok 40 km i szerokość do 8 km. Rozciąga się od Przełęczy Brenner na zachodzie do miejscowości Mayrhofen na wschodzie. Najwyższym szczytem jest Olperer 3476 m. Ograniczające masyw doliny wcięte są ok. 2 km niżej niż przebieg głównej grani (3000-3500 m). Od głównego masywu Alp Zillertalskich (Zillertaler Hauptkamm) oddziela go od południa głęboka przełęcz Pfitscher Joch, natomiast na północy od Tuxer Alpen oddziela go przełęcz Tuxer Joch.

Masyw zbudowany jest ze skał krystalicznych (metamorficznych) – gnejsów, granitognejsów, łupków, marmurów, kwarcytów, fyllitów, wchodzących w skład Okna Tektonicznego Taurów (płaszczowiny pennińskie). Główne miejscowości turystyczne położone u podnóża masywu to: Mayrhofen, Tux, Finkenberg i Ginzling. Szczególnie znana jest miejscowość Hintertux (Tux), dzięki kompleksowi narciarskiemu Hintertux Gletscher w dolinie Tux (Tuxertal).


(Andrew von Lichtenstein) #13

STUBAIER ALPEN

stanowią wyraźnie wyróżniający się masyw górski w obrębie Alp Centralnych. Nazwa masywu pochodzi od nazwy doliny Stubaital (“tal” to po niemiecku “dolina”) przecinającej pasmo z południowego zachodu na północny wschód, biegnącej od najwyższych szczytów grupy (z Zuckerhütlem włącznie) do swojego wylotu koło Schönberg im Stubaital, miejscowości położonej kilka kilometrów na południe od Innsbrucku.

Od wschodu ogranicza je Wipptall, dolina rzeki Sill (dopływ Innu), od zachodu - dolina Ötztal. Północne ograniczenie Sztubajów stanowi dolina rzeki Inn. Ich południowym ograniczeniem jest dolina rzeki Adygi. Często jako południowy fragment w obrębie Stubaier Alpen uznaje się masyw górski Texel. Natomiast nie zalicza się do Stubaier Alpen położonych na południowy wschód od nich Sarntaler Alpen, mimo, iż leżą one na północ od Doliny Adygi. Stubaier Alpen tworzą fragment głównej grani Alp, stanowiącej zarazem granicę hydrogeograficzną. Ich północne stoki odwadniane są przez Inn (dopływ Dunaju, zlewisko Morza Czarnego), południowe stoki przez Adygę (dopływ Padu, zlewisko Adriatyku).


(Andrew von Lichtenstein) #14

ALPY ÖTZTALSKIE (niem. Ötztaler Alpen, wł. Alpi Venoste)

pasmo górskie na granicy austriacko-włoskiej. Najwyższy szczyt to Wildspitze (3768 m n.p.m.). Alpy Ötztalskie to jedno z największych pasm w Alpach Wschodnich. Występują tutaj liczne lodowce. Ponad 300 szczytów przekracza wysokością 3000 m, opadając stromymi ścianami do malowniczych dolin. Nazwa grupy pochodzi od miejscowości Oetz, w dolinie Ötztal. Alpy Ötztalskie znajdują się między dwioma ważnymi drogami biegnącymi z zachodu na wschód: dolinę Innu na północy i dolinę Vinschgau (Val Venosta) na południu.

Główny łańcuch biegnie z zachodu na wschód tworząc granicę między Austrią, a Włochami. Część austriacka (północna) dość znacznie różni się od włoskiej (południowej). Po stronie austriackiej leżą liczne lodowce, a turystyka narciarska jest bardzo dobrze rozwinięta. Rzeki odprowadzające wodę z tych gór płyną z południa na północ trzema dużymi dolnami: Ötztal, Pitztal i Kauner Tal.


(Andrew von Lichtenstein) #15

ALPY RETYCKIE (niem. Rätische Alpen, wł. Alpi Retiche)

część Alp Centralnych, stanowiąca zarazem najwyższą strefę w obrębie Alp Wschodnich. Najwyższym szczytem jest Piz Bernina, który osiąga wysokość 4049 m, co czyni z niego najwyższy szczyt całych Alp Wschodnich. Alpy Retyckie zajmują znaczny obszar na styku granic Szwajcarii, Włoch, Liechtensteinu i Austrii. Nazwa Alp Retyckich wywodzi się od starożytnego plemienia Retów i pochodzącej od nich nazwy rzymskiej prowincji Recji obejmującej m.in. obszar Alp Retyckich.