Zwierzyniec (Ogród Zoologiczny)


(Henryk von Groc Hrychowicz) #1

Ogród Zoologiczny został urządzony na terenie miasta Graz i wyposażony w pełną infrastrukturę techniczną oraz budynki, gdzie są przetrzymywane oraz eksponowane publiczności zwierzęta gatunków dziko żyjących. Ogród ma pełnić przede wszystkim rolę edukacyjną i rekreacyjną, jednak jako nowoczesna placówka ma też bazę naukową potrzebną do systematycznych badań nad hodowanymi gatunkami.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #2

Niedźwiedź Brunatny

Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych. Sierść niedźwiedzia brunatnego jest, jak sama nazwa wskazuje, ciemnobrązowa, choć niektóre jego podgatunki mogą mieć futro jaśniejsze. Niedźwiedź jest potężnie umięśniony i bardzo silny. W pozycji wyprostowanej mierzy - w zależności od płci - od 1,8 m do 3 m. Waga poszczególnych osobników waha się od 200 do 800 kg. Niedźwiedzica wydaje na świat co dwa lata dwoje-troje niedźwiadków. Ciąża trwa około 8 miesięcy. Poród następuje zwykle między grudniem a lutym. Niedźwiedź żyje średnio 20-25 lat. W niewoli jednak może osiągnąć wiek 40 lat.

Zamieszkiwał pierwotnie całą Europę. obecnie największym skupiskiem w Europie jest Rumunia, gdzie żyje około 5500 niedźwiedzi. Występuje w lasach górskich, w Eurazji i Ameryce Północnej, aż do północnego Meksyku. Przysmakiem niedźwiedzi są łososie i inne ryby, a także słodycze, np. miód. Są to jednak zwierzęta wszystkożerne więc nie pogardzą także dużymi ssakami, jak łosie i jelenie, gryzoniami, ptakami, ptasimi jajami, owocami, nasionami, grzybami, dżdżownicami, ślimakami, a w przypadku braku innego pożywienia także trawą. Z braku produktów naturalnych może wyrządzać znaczne szkody wśród bydła i zwierzyny leśnej. Głodny może także atakować ludzi w celu zdobycia ich pokarmu lub nawet ludzkiego mięsa.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #3

Baribal

Niedźwiedź amerykański, zwany też niedźwiedziem czarnym to gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych. Najbardziej rozpowszechniony w Ameryce Północnej (od północnej Kanady do Florydy i Meksyku). Masywna budowa ciała, długość ciała samców 140-200 centymetrów, samic 120-160 centymetrów. Masa ciała samców do 400 kilogramów, samic do 240 kilogramów. Sierść czarna czasem wpadająca w brąz. Nazwa angielska black bear, czyli “czarny niedźwiedź” nie w pełni odpowiada faktycznej barwie tych zwierząt, które mogą mieć sierść od czarnej po płową, zwaną tu cynamonową. Baribale znakomicie wspinają się na drzewa, zwłaszcza gdy szukają bezpiecznej kryjówki. Drapieżnik zapada w lekki sen zimowy.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #4

Niedźwiedź Polarny

Gatunek dużego ssaka drapieżnego z rodziny niedźwiedziowatych, zamieszkującego Arktykę. Jest on drapieżnikiem szczytowym w zasięgu swojego występowania. Grube futro i warstwa tłuszczu chronią go przed zimnem. Półprzezroczysta sierść ma zazwyczaj kolor biały lub kremowy, przez co umożliwia zwierzęciu dobry kamuflaż. Skóra jest w rzeczywistości czarna. Niedźwiedź polarny ma krótki ogon i małe uszy, co pomaga mu redukować utratę ciepła. Stosunkowo mała głowa i długie, zwężające się ku tyłowi ciało nadają mu opływowy kształt przydatny do pływania. Jest ssakiem niemal morskim potrzebującym do przetrwania jedynie kawałka pływającego lodu i żywności znajdowanej w wodzie. Jego systematyczna (łacińska) nazwa Ursus maritimus oznacza “niedźwiedź morski”. Przystosował się do życia na lądzie, morzu i lodzie.

Niedźwiedzie polarne to jedne z najbardziej imponujących niedźwiedzi. Obok kodiaka są obecnie największymi żyjącymi drapieżnikami lądowymi. Samce mogą ważyć dwa razy tyle co tygrys syberyjski. Większość dorosłych samców waży 300-700 kg i osiąga długość 2,4-3,0 metry. Wysokość w kłębie wynosi natomiast 1,3-1,5 metra. Stojąc pionowo, dorosły samiec może osiągnąć wysokość do 3,35 metra. Samica jest zwykle dwa razy mniejsza i waży w granicach 150-300 kilogramów, mierząc 1,9-2,1 metra długości. Po urodzeniu, młode niedźwiadki ważą tylko 600-700 gramy.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #5

Jeleń Szlachetny

Gatunek dużego ssaka lądowego z rodziny jeleniowatych. Jego liczne podgatunki zamieszkują Europę (część Półwyspu Skandynawskiego, Europa Środkowa i południowa), Azję (od Morza Czarnego do Morza Ochockiego i Morza Japońskiego), północną Afrykę. W Afryce żyją tylko na północy, dochodząc na południe do Sahary. Introdukowany w Ameryce Południowej, Australii i Nowej Zelandii. Jelenie ubarwione są zazwyczaj jednolicie, tylko młode są cętkowane na bokach i grzbiecie. Latem brązowopłowe do rudawego, zimą szarawe, z ciemniejszym karkiem u samców. Na szyi mają dłuższe włosy tworzące rodzaj grzywy zachodzącej na kłąb. Jeleń szlachetny może osiągać 2,5 metra długości i wysokość w kłębie do 1,5 metra. Waga dużego jelenia dochodzi do 350 kilogramów (maksymalnie 497 kg). Masa ciała jeleni waha się w granicach 150-160 kilogramów.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #6

Łoś

Największy współcześnie żyjący gatunek ssaka kopytnego z rodziny jeleniowatych, wyróżniający się charakterystycznym porożem i wyjątkowo długimi kończynami. Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Alces. Żyje w podmokłych lasach północnej Eurazji i Ameryki Północnej. Pierwotne łosie pojawiły się w Eurazji pod koniec pliocenu lub w plejstocenie. Skamieliny najbardziej spokrewnionych ze sobą jeleniowatych przypominających dzisiejsze łosie zaliczane są do rodzajów Cervalces, Libralces i Alces. Współczesny Alces alces wywodzi się prawdopodobnie od Alces latifrons. Obecny zasięg występowania łosia obejmuje północną strefę lasu borealnego (tajga) i tundrę półkuli północnej. W Ameryce Północnej jest spotykany na Alasce, w Kanadzie i w północnych Stanach Zjednoczonych. W Eurazji występuje od Półwyspu Skandynawskiego po wschodnie wybrzeża Azji (skąd przedostał się do Ameryki Północnej. Łoś zasiedla leśne i zakrzewione tereny podmokłe, bagna, mokradła, torfowiska, trzęsawiska, tereny zalewowe, nad jeziorami i rzekami. Przed nadejściem zimy przenosi się na wyżej położone tereny, do lasów iglastych. Porusza się powoli i niezgrabnie, zwykle inochodem. Może biec kłusem z prędkością 30 km/h, a na krótkich dystansach 60 km/h. Nigdy nie galopuje. Na mokrym gruncie (bagnie) porusza się hałaśliwie, głośno chlapiąc, ale na suchym lądzie potrafi przemieszczać się bardzo cicho. Jest bardzo zwrotny. Poza okresem godowym rzadko wydaje jakiekolwiek odgłosy.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #7

Sarna

Gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych. Jedno z ważniejszych zwierząt łownych Europy. Samica jest nazywana kozą, samiec rogaczem, kozłem, młode zaś koźlętami. Istnieje również łowieckie określenie sarniak na dorosłego samca sarny. Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje Europę, Azję Mniejszą i region Morza Kaspijskiego. W Azji występuje blisko z nią spokrewniona sarna syberyjska, do niedawna traktowana jako podgatunek sarny europejskiej. Zasięgi występowania obydwu gatunków graniczą ze sobą w górach Kaukazu. Jej siedliskiem są równinne i górskie (do 2400 m n.p.m.) rzadkie lasy liściaste i mieszane oraz zarośla. W Europie – oprócz populacji leśnej – występuje populacja polna, która przystosowała się do życia na otwartych terenach uprawnych, łąkach, a nawet w ogrodach w pobliżu osiedli i miast. Sarna ma wysokość w kłębie ok. 75 centymetrów, długość 95-140 centymetrów (w tym tułowia ok. 70 cm), przeciętna masa ciała to ok. 25 kilogramów (koza ok. 10% mniej). Poroże samców (parostki) osiąga 25-30 centymetrów.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #8

Muflon

Gatunek ssaków łożyskowych z rzędu parzystokopytnych (Artiodactyla). Pierwotnie występował tylko na Korsyce i Sardynii, ale został introdukowany w wielu miejscach Europy. Przodek owcy domowej. Najmniejszy przedstawiciel dzikich owiec. Czyste muflony bez domieszek obcej krwi występują jedynie na Korsyce i Sardynii. Aklimatyzowano go w wielu miejscach Europy dla celów łowieckich. Na swoim pierwotnym obszarze występowania przystosowany do życia na porośniętych skąpą roślinnością górzystych terenach. Tam na twardym gruncie ścierały się kopyta zwierząt. W wielu miejscach gdzie muflon został introdukowany brak takiej możliwości powoduje u tych zwierząt zbyt duży rozrost racic. Zbyt długie kopyta przeszkadzają zwierzętom się poruszać. Na żer wychodzi zwykle o zmierzchu, lecz tam gdzie nie jest niepokojony muflon pasie się również w ciągu dnia. Jest bardzo sprawnym zwierzęciem: dobrze widzi, w razie potrzeby szybko biega i skacze. Żywi się roślinami zielnymi, liśćmi krzewów i owocami. Zimą zadowala się suchymi liśćmi, korą drzew, gałązkami i porostami.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #9

Bawolec

To antylopa krowia, gatunek dużej antylopy z rodziny krętorogich. Bawolec należy do największych przedstawicieli podrodziny Alcelaphinae. Osiąga długość ciała od 150-245 cm i ciężar od 75-200 kg. Długość ogona wynosi 30-70 cm, a wysokość w kłębie od 1,1-1,5 m. Samice są nieznacznie mniejsze od samców. Skóra bawolców pokryta jest długimi do 25 mm włosami, a ich głowa wąska i wydłużona. Ubarwienie, w zależności od podgatunku, od jasno- do szaro-brązowego. Przedstawiciele obojga płci posiadają lirowato, lub łukowato wygięte rogi o długości od 45-70 cm. Dojrzałość płciową osiągają ok. 1 roku życia. Po ciąży trwającej 214-242 dni, samica rodzi jedno młode. Bawolce żyją od 11 do 20 lat. Są zwierzętami społecznymi. Tworzą zorganizowane stada, które mogą się składać nawet z 300 osobników.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #10

Eland

Największa współczesna antylopa z rodziny krętorogich nazywana też kanną. Zamieszkuje głównie rezerwaty w Afryce na południe od Sahary. Ciało elanda jest pokryte krótką sierścią o kolorze szarobrązowym, jednak na tylnej stronie przednich kończyn widnieją czarne plamy, a po bokach ciała znajdują się pionowe, kremowe pasy. Wzdłuż grzbietu biegnie czarna pręga. Kończyny przystosowane do długich wędrówek zakończone są dwoma palcami pokrytymi racicami. Ruchliwe uszy osadzone na podłużnej głowie wychwytują każdy szelest. Śrubowato skręcone u nasady rogi występują u obu płci. U samców na dolnej stronie szyi zwisa fałd luźnej skóry, a na czole mają kędzierzawą grzywkę. Elandy są zwierzętami stadnymi. W czasie suszy łączą się w grupy liczące od 25 do 70 osobników. Podczas pory deszczowej wędrują niewielkimi grupami w poszukiwaniu pożywienia. Żywią się liśćmi, młodymi pędami oraz świeżą trawą. Nie muszą mieć stałego dostępu do wody, lecz potrzebują wtedy soczystych roślin. W razie braku świeżego pokarmu jedzą korę drzew, owoce i nasiona. Z powodu wysokiej temperatury w dzień najczęściej pasą się nocą.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #11

Adaks

Gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny krętorogich, zaliczany do antylop. Jest to masywne zwierzę o szeroko rozstawionych, spłaszczonych racicach, ułatwiających chodzenie po piasku. Ciało pokrywa krótka sierść o jasnym umaszczeniu (zimą szarawe, latem białe bądź w kolorze piaskowym) z wyjątkiem pyska, gdzie na ciemnym tle występuje biała plama, przypominająca kształtem literę X. Nogi, biodra, brzuch i uszy również są białe. Długie, śrubowato skręcone i lirowato wygięte ku tyłowi rogi występują u osobników obu płci. Na powierzchni tych rogów występują regularnie rozłożone pierścieniowate zgrubienia. Adaks żyje w niewielkich stadkach, liczących średnio po 15 do 20 sztuk, pod wodzą starego samca. Jest gatunkiem prowadzącym nocny tryb życia - dnie spędza odpoczywając.

Pierwotnie występował na całej Saharze: od Mauretanii, Maroka i Algierii, aż do Sudanu. Obecnie adaks należy do najrzadszych antylop. Spadek liczebności tych zwierząt to rezultat polowań dla cenionego mięsa i skóry. Z braku ochrony zwierzętom tym grozi całkowite wytępienie.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #12

Urial (owca stepowa)

Gatunek z rzędu parzystokopytnych, z rodziny krętorogich, jeden z gatunków dzikich owiec, protoplasta owcy domowej, a dokładnie ras długoogoniastych wełnistych np. merynosów i ras tłustoogoniastych np. karakułów. Występuje w Centralnej Azji od Kazachstanu po Indie i Pakistan. Dorosły osobnik osiąga wysokość w kłębie do 90 centymetrów i masę ciała 50-90 kg.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #13

Antylopa Szabloroga

Antylopa zamieszkująca porośnięte lasem sawanny Afryki Wschodniej i Południowej. Antylopa szabloroga osiąga 120 do 145 centymetrów wysokości i waży 200 do 270 kilogramów, samce są większe od samic. Samice antylopy szablorogiej są kasztanowe lub ciemnobrązowe. Dojrzałe samce są wyraziście czarne. Obie płcie mają białe podbrzusze, białe policzki i białą brodę. Mają kudłatą grzywę na odwrocie swojej szyi. Antylopy szablorogie mają imponujące, zakrzywione do tyłu rogi, które u samic osiągają do metra, a u osobników męskich mogą dochodzić nawet do ponad półtora metra. Antylopy szablorogie zamieszkują porośniętą lasem sawannę w pobliżu wody, gdzie odżywiają się trawą i liśćmi. Prowadzą dzienny tryb życia są mniej ruchliwe podczas gorących dni. Antylopy szablorogie gromadzą się w stada liczące od dziesięciu do trzydziestu samic i cieląt prowadzonych przez dominującego samca. Samce walczą między sobą - opadają na kolana i używają swoich szablastych rogów. Jedna z najbardziej agresywnych antylop.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #14

Niala Górska

Gatunek dużego ssaka parzystokopytnego z rodziny krętorogich, zaliczany do antylop, blisko spokrewniony z nialą grzywiastą i kudu. Niala górska jest niższa w kłębie od niali grzywiastej, ale dłuższa i cięższa. Samice osiągają 150–200 kg, a samce 180–300 kg masy ciała. Ubarwienie szare do szarobrązowego, spodem jaśniejsze, zależne od wieku osobnika – u młodszych dominuje kolor brązowy, u starszych szary. Samce są większe od samic, mają spiralnie zakręcone (1,5–2 obrotów) rogi, a ich ubarwienie jest ciemniejsze w porównaniu z samicami w tym samym wieku. Wędrują w stadach złożonych z kilku do kilkunastu osobników, zwykle samic z młodymi, czasem samców. Starsze samce wędrują samotnie. Niala górska jest gatunkiem roślinożernym. Żywi się ziołami, krzewami i trawami. Wykazują aktywność późnym popołudniem, nocą i wczesnym rankiem.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #15

Koziorożec Skalny

Ssak z rodziny krętorogich. Występuje w Alpach (Szwajcaria, Francja, Włochy, Austria, Niemcy, Słowenia). Jest to zwierze średniej wielkości, wysokość w kłębie dochodzi do 70-100 cm. Długość ciała osiąga 115-170 cm. Długość rogów do 100 cm i wagę ciała u samca 75-120 kg, samicy 50-60 kg. Tułów tego koziorożca pokryty jest brązową sierścią (u samic jaśniejsza), a brzuch i okolice odbytu przybierają barwę żółtawą. Kończyny tego zwierzęcia są krótkie i silne, zakończone racicami. Ogon płaski, pozbawiony sierści na spodniej stronie. Głowa jest podłużna, czoło lekko cofnięte, dolna część żuchwy przyozdobiona charakterystyczną “bródką”. Rogi są szablasto wygięte, skierowane ku tyłowi.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #16

Piżmowół

Gatunek ssaka łożyskowego z rzędu parzystokopytnych, jedyny przedstawiciel rodzaju Ovibos. Naturalny zasięg występowania tych ssaków obejmuje arktyczne rejony Ameryki Północnej, od Alaski po Kanadę i Grenlandię. Piżmowoły preferują suche obszary tundry arktycznej. A to dlatego, że są bardzo wrażliwe na wilgoć. W wilgotnych środowiskach łatwo zapadają na zapalenie płuc. Długość ciała woła piżmowego (bez ogona)dochodzi do: 1,8-2,5 m, wysokość w kłębie: do 1,4 m, a ciężar ciała: 200-400 kg. Krowy są wyraźnie mniejsze, długość do 1,95 m, wysokość w kłębie do 1,15 m. Sierść - 2 rodzaje włosów: zewnętrzne - ciemnobrunatne długie do 60, a nawet 90 cm - i wewnętrzne, krótkie wełniste, dobrze chroniące przed mrozem. Pojedynczy róg może mieć 61-67 cm długości i jest skręcony do dołu i ku przodowi. U krów rogi są znacznie słabiej wykształcone, ale o podobnym kształcie. Ich powierzchnia jest gładka, bez żadnych rowków czy przyrostów rocznych.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #17

Bawół Afrykański

Duży ssak roślinożerny należący do rodziny krętorogich. Występują od otwartej sawanny do gęsto porośniętych lasów tropikalnych. Sierść bawołów ciemnieje z wiekiem. W końcu staje się ciemnobrązowa, prawie czarna. Osadzone na dużej głowie rogi są u podstawy bardzo masywne. Występują u obu płci, jednak wypustkę rogową posiadają tylko samice. Silne kończyny są zakończone dwoma palcami pokrytymi racicami. Ogon zakończony dużym chwostem sięga pęcin. Podczas pory suchej stada bawołów liczące nawet do 2000 osobników dzielą się na mniejsze grupy. Z powodu upałów często zażywają kąpieli błotnych, a potem ocierają się o korę drzew, żeby pozbyć się zaschniętej warstwy błota. Żywią się różnymi gatunkami traw. Chętnie zjadają też bulwy. W lesie podgryzają liście, pąki i pędy. Potrzebują stałego dostępu do wody - dorosły osobnik potrzebuje dziennie 30 litrów wody, a w czasie suszy nawet 40. Żerują nocą i w chłodniejszych porach dnia. Bawół afrykański jest potężnym ssakiem, który ma niewielu naturalnych wrogów poza człowiekiem. Dorosłe bawoły potrafią skutecznie bronić się przed stadem lwów. Lwy polują na bawoły regularnie, ale zwykle robią to stadnie zwalając z nóg samotne osobniki. Tylko duże samce lwów były znane z zabicia w pojedynkę dorosłego bawołu. Lampart i hiena cętkowana są groźne tylko dla nowo narodzonych cieląt. Bawół afrykański nigdy nie został udomowiony.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #18

Żubr

Gatunek łożyskowca z rodziny krętorogich, rzędu parzystokopytnych. Gatunek całkowicie wyginął, odtworzony dzięki osobnikom trzymanym w niewoli. Aktualnie populacja żubrów żyjących na wolności liczy ok. 3400 osobników, z czego 650 żyje w Polsce na terenie Puszczy Białowieskiej, Puszczy Boreckiej, Puszczy Piskiej, Puszczy Knyszyńskiej. Głowa żubra jest stosunkowo duża i ciężka o szerokim i wypukłym czole, oczy małe, krótkie rogi skierowane do góry i zagięte do środka. Szyja żubra jest gruba, krótka z wyraźnym podgardlem. Przód tułowia wygląda na bardzo potężny na skutek silnie rozwiniętego kłębu i porastającej go kasztanowo-brunatnej sierści, która w zimie jest ciemniejsza niż latem. Sierść w dolnej części głowy, przodu i szyi jest długa, na głowie, karku i kłębie występuje grzywa złożona z włosów ościstych. Cechą charakterystyczną byków jest znaczna dysproporcja między przednią a tylną częścią ciała. Przód mają szeroki, masywny, z wyraźnym garbem, porośnięty długą, kudłatą grzywą, tył zaś stosunkowo mały i pokryty krótką sierścią. Pokarmem żubra są zioła, trawy, liście krzewów, pąki i kora drzew (zwłaszcza brzóz), chętnie zjadają też żołędzie i kasztany. Dorosły żubr zjada od 40 do 60 kg paszy na dobę. Żerowanie zajmuje mu 50-80% czasu od wschodu do zachodu Słońca. Samce osiągają 500-950 kg masy ciała i wysokość w kłębie 170-200 cm. Samice są mniejsze i mają 100-600 kg masy ciała i wysokość w kłębie 160-190 cm.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #19

Wielbłąd Dwugarbny

Gatunek tego wielbłąda zwany jest baktrian. Jest to duży ssak parzystokopytny, gatunek wielbłąda występujący zarówno w stanie dzikim na stepach centralnej Azji (Mongolia i Chiny), jak również jako zwierzę hodowlane (Camelus bactrianus). Sądzi się, że baktriany zostały udomowione około 2500 r. p.n.e., prawdopodobnie w rejonie północnego Iranu lub południowo-wschodniego Turkmenistanu, co było niezależne od procesu udomowienia wielbłądów jednogarbnych - dromedarów. Baktrian różni się od dromedara nieco tęższą budową, mniejszymi rozmiarami (w tym - krótszymi nogami) i znacznie obfitszym owłosieniem. Wielbłądy są silnymi zwierzętami przystosowanymi do życia na piaszczystym terenie: mają grubą skórę na kolanach i szerokie kopyta; ich nozdrza mogą się otwierać i zamykać, chroniąc przed wdychaniem piasku. Grube futro pozwala zwierzęciu zachować temperaturę ciała podczas zimnych pustynnych nocy oraz izoluje przed upałem za dnia. Baktriany znane są także ze względu na swą gospodarkę wodną: zwierzę może jednorazowo wypić nawet 120 litrów wody, by przez następnych kilka dni nie pić w ogóle. Baktriany mają około 2 metrów w kłębie (razem z garbami) i ważą nawet ponad 725 kg. Samce większe od samic. Są one roślinożerne, ich zasadnicza dieta składa się z traw, liści i zbóż. Wiele spośród udomowionych baktrianów jest żywionych przez ludzi.


(Henryk von Groc Hrychowicz) #20

Tarpan

Gatunek doszczętnie wytępionego dzikiego konia. Zamieszkiwał obszary leśne Europy. Przez niektórych badaczy jest uważany za jednego z przodków konia domowego. Koń mały, liczący w kłębie ok. 130 cm. Maść myszata. Na grzbiecie ciemna, wyraźna pręga przebiegająca wzdłuż kręgosłupa oraz pręgowane nogi, co jest cechą charakterystyczną ras prymitywnych. Grzywa krótka i stojąca. Tarpany przetrwały do 1780 roku, kiedy to zostały odłowione i umieszczone w zwierzyńcu hrabiów Zamoyskich koło Biłgoraja. W 1808 roku z powodu panującej biedy zostały one rozdane okolicznym chłopom, tam w wyniku krzyżowania z lokalnymi końmi wykształciła się rasa nazwana przez prof. Vetulaniego konikiem polskim. Ów naukowiec rozpoczął w 1936 roku pracę nad odtworzeniem dzikich tarpanów leśnych w Puszczy Białowieskiej na bazie koni polskich. Obecnie hodowlę tego konia prowadzi Instytut Genetyki i Hodowli Doświadczalnej PAN w Popielnie.